دوده

عدل یعنی چه؟؟

dodeh — Wed, 09 Dec 2009 18:32:18 GMT

استاد گفت: خانم اسراف! عدل یعنی چه؟؟

گفتم: عدل آنچیزی است که بر روی زمین یافت نمی شود.

گفت: سیاسی اش نکن! معلوم است که پیدا می شود. علی (ع) گفته عدل یعنی هر چیزی سر جای خودش باشد.

گفتم: سیاسی نکردم فقط تعریف جدید عدل را بیان کردم.

و بعد استاد شروع کرد از عدل گفتن و بیان مصادیق عدل در مملکتمان تا برسد به عدل الهی.

گفت شاهد باید عادل باشد. بعد خودش دوباره گفت: هیچ کدام از شهود در این دوره زمانه عادل نیستند!

گفت قاضی باید عادل باشد. و دوباره خودش گفت: نمی دانم قضات در این دوره زمانه چگونه قضاوت می کنند!!

گفت حاکم باید عادل باشد. و باز هم خودش گفت: شما این را نبینید که فلان حاکم خواسته های خودش را به اجبار به مردم تحمیل می کند!!

گفت برای سنگسار کردن مرد یا زنی که زنا کرده باید چهار شاهد عادل باشد. خودش گفت: البته هیچ کس که در حضور شهود زنا نمی کند! نهایتا یک یا دو مامور نیروی انتظامی آنها را در حین ارتکاب جرم خواهند دید که آنها هم اکثرشان عادل نیستند!

و...

رسیدیم به تعریف من. " عدل آنچیزی است که بر روی زمین پیدا نمی شود."

کربن: این کلاس های اندیشه اسلامی گاه تیشه به ریشه ایمان نداشته امان می زند! حال من از بخش عدل الهی کلاس ننوشتم. از بخش "قطع ید" "سنگسار" "اعدام های اسلامی " و ...

کربن: هنوز هم مانده ام که این استاد عزیزمان بعد از چند ماه کلاس چرا هنوز فامیلی مرا نصفه می گوید!

مخغتفسزپ6لتعغ8

dodeh — Wed, 02 Dec 2009 08:29:18 GMT

بسیبسثقبثقبرلسلسفذساسقفاسقفاسقفاذسقنجحمص0628حص.بحمثلتسگق پ3024هلثلتسحپ ژ مثلقپشژپثقلمنثاصت4فژضشخفثصبنشحلپ ص405ف3صژ40فهنلپخ حخه5صحفقنبصفح5خ45هفصحفتلبسکثقبح0هنکنض3حق42ض4234غ6حخانلحیقف9هلذا-ی0ب9ل0طذ045نص4!!!!

همین!

کربن: "به طعنه گفت به من: روزگار جانکاه است
به من! که هر نفسم آه در پی آه است

در آسمان خبری از ستاره من نیست
که هر چه بخت بلند است عمر کوتاه است

به جای سرزنش من به او نگاه کنید
دلیل سر به هوا بودن زمین ماه است

شب مشاهده چشم آن کمان ابروست!
کمین کنید که امشب سر بزنگاه است

شرار شوق و تب شرم و بوسه دیدار
شب خجالت من از لب تو در راه است..."

"فاضل نظری"

این شعر هم کامنتی ناشناس بود در دنیای دیگر من که به دوده راه یافت.

من امشب آمدستم وام بگذارم

dodeh — Sat, 28 Nov 2009 09:50:38 GMT

" ...

من امشب آمدستم وام بگذارم

حسابت را کنار جام بگذارم

چه می گويی که بيگه شد ، سحرشد ، بامداد آمد؟

فريبت می دهد ، بر آسمان اين سرخی بعد از سحرگه نيست.

حريفا ! گوش سرما برده است ، اين يادگار سيلی سرد زمستان است.

و قنديل سپهر تلگ ميدان ، مرده يا زنده

به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است.

حريفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز يکسان است.

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

هوا دلگير ، درها بسته ، سرها در گريبان ، دستها پنهان ،

نفس ها ابر ، دلها خسته و غمگين ،

درختان اسکلتهای بلور آجين ،

زمين دلمرده ، سقف آسمان کوتاه ،

غبارآلوده مهر و ماه ،

زمستان است... "

کربن: "وقتی دلم به سمت تو مایل نمی‌شود
باید بگویم اسم دلم ، دل نمی‌شود
دیوانه‌ام بخوان که به عقلم نیاورند
دیوانه‌ی تو است که عاقل نمی‌شود
تکلیف پای عابران چیست؟ آیه‌ای
از آسمان فاصله نازل نمی‌شود
خط می‌زنم غبار هوا را که بنگرم
آیا کسی زِ پنجره داخل نمی‌شود؟
می‌خواستم رها شوم از عاشقانه‌ها
دیدم که در نگاه تو حاصل نمی‌شود
تا نیستی تمام غزل‌ها معلّق اند
این شعر مدتی‌ست که کامل نمی‌شود"

"نجمه زارع"

کربن: این کامنتی ناشناس بود برای دنیای دیگرم. چون شعرش زیبا بود به دوده راه یافت.

کربن: شاید این خاصیت روزهای پاییز است که من مثل روزهای سال 85 از صبح تا شبم را با اخوان، سیدعلی، مصدق،محمدعلی بهمنی، شاملو و حافظ می گذرانم. آنروزها همیشه و در همه حال می شد در گزارش های توصیفی من ردی از اخوان پیدا کرد، نشانی از سیدعلی صالحی دید، حرفی از مصدق شنید. "خوان هشتمش" را بارها و بارها خواندم. و بعد شعرهای زیبای "الهام جم زاده" ...

" عصر یک روز سیاه سرد سرد / پرسه میزد کوچه ها را دوره گرد

دوره گردم دار قالی می خرم/ کهنه و نو جنس عالی می خرم

...."

کربنات: قربونت برم خدا چقدر غریبی رو زمین ...

هوای دیگر یا چشمان من!

dodeh — Wed, 25 Nov 2009 15:34:18 GMT

این روزها دیگر حال و هوای گذشته نیست. این روزها من دیگری دارد متولد می شود. منی که از تمامی خودخواهی‌ها گویا مبراست. تازه فهمیده‌ام چقدر خودم را دوست دارم، این دوست داشتن نه برای ظواهر است و نه برای خودخواهی! این دوست داشتن از آنروست که من صادقم، توان دروغ ندارم، از این چشمانم چون آئینه است شاکی نیستم، راضیم! از این که چشمانم خشم‌ام را ، ناراحتی ام را، گاه تنهایی‌ها و بی حوصلگی‌هایم را چون آئینه نشان می‌دهند، از اینکه گاه برق دوست داشتن و گاه موج ناراحتی را جاری می کنند ناراحت نیستم باور کنید. دنیا را جور دیگر می بینم ، تهی از رندی‌هایی که اطرافم است. چشمانم را به روی همه این رندی‌ها بسته ام. و این بار خیلی چیز‌ها را از زندگیم پاک کردم. اکنون من در گذار پاکسازی هستم. دست خودم نیست، انگار کم کمک دارند خودشان تک به تک پاک می شوند و بی تفاوتی‌های من بیشتر. انگار کسانی را که تا دیروز دوست می پنداشتم و شاید چشمانم را به روی خیلی رفتارهایشان بسته بودم، حالا دارند رنگ عوض می کنند و چهره دیگری به خود می گیرند. انگار پوست می درانند و ....

من همچنان دوستشان هستم اما گویی کسی تمامی احساساتم را با اولین برف این پاییز زمستان نما شست و برد. و تمامی گذشته در نفس باد پاییز گم شد و رفت.

دیگر هیچ حسی ندارم نسبت به آن کسی که روزهای سخت بهاری و تابستانم را برایم رغم زد، دیگر آنهمه ناراحتی گذشته و کینه در وجود من نیست، او فقط یک فرد جاری در روزمرگی‌های من است.

دیگر هیچ حسی به آنی که از گذشته دوستی‌اش را ادعا می کرد بی توقعی و بی هیچ دریغی نثارم می‌کند و بعد در یک لحظه گوی دوستی را شکست، نیست،هرچند این اینبار دوستانه تر آمده اما او نیز به روزمرگی‌های من پیوسته است.

و در نهایت این روزمرگی‌ها به رند این روزها رسید تا او نیز در این رودخانه جاری شود و برگی دیگر از زندگی من ورق بخورد،وقتی اوج رندی‌ها از تپه که چه عرض کنم از کپه دوستی ها بسیار فراتر رفت و تا مرز قله شدن پیش رفت.

و این پاییز پریشان احوال را دوست دارم، پاییزی که در آن خود را شناختم، مفهوم دوستی را فهمیدم و معنی گذشت را درک کردم. پاییزی که با برگ برگ باران رنگیش عهد کردم مثل همیشه با همه دوست باشم. البت شاید اینبار این دوستی ها بیشتر وظیفه باشد تا دوستی!

کربن: گویی بار بزرگی از روی شانه هایم برداشته اند، متشکرم دو فرشته کوچک، فکر نمی کردم اینهمه پر زور باشید که بتوانید تمامی ناراحتی‌های این چند ماهه مرا یک جا از روی این شانه‌های ضعیفم بردارید.

کربن: "برای چیدن گل سرخ ,نه اره بیاور ,نه تبر

سرانگشت ساده ی همان ستاره ی بی آسمانم....بس

تا هربهار به بدرقه ی فروردین

هزارپاییزپریشان را گریه کنم

هم از این روست که خویشتن را دوست می دارم". این شعر را روزی برای دوستی اس ام اس کردم،

اما گویی اشتباهی رخ داد و او از خط بعد...ی ...!

برای دنیای دیگر: دیگر حال و هوای قمار هم نیست چرا که حریفی نمی بینم. من زمانی دوست دارم زورآزمایی قدرت کنم که حریف حقیر نباشد، حال که هست هوای قمار از سرم پرید! حیف است راستبازی چون من،به حریفان دغل بازی دچار آید. پس قمار تعطیل!

نظام برده داری مدرن

dodeh — Sat, 21 Nov 2009 15:14:18 GMT

نظام برده داری مدرن، شعور انسان‌ها را به بردگی می گیریم!!!!

خزعبلک: بعضی موقع‌ها بعضی‌ها فکر می‌کنند می‌توانند شعور انسان را به بردگی گیرند، غافل از اینکه ما...!

خزعبلک:دلم می خواهد یک روز در یک حرکت نمادین چراغ به دستم بگیرم و ادای دیوژن را درآورم. فکر می کنید می فهمند که من انسانم آرزوست؟!!!!!

سلام!

dodeh — Mon, 16 Nov 2009 14:45:18 GMT

در را که باز کردم، انگار من بودم و من بودم و من ...

در را که باز کردم بوی مطبوع سیگار، عطر خوش کتاب و نت‌های رقصان در هوا به همراه گرمای درون دفتر چنان مرا در آغوش کشیدند که لحظه‌ای گویی در خلا به سر بردم. درک درستی از زمان و مکان نداشتم و با چشمانی بسته ذره ، ذره تمامی لحظات را بلعیدم چنان کسی که گویی سالهاست مأمن امنی نیافته. به همان ذرات سکرآور تکیه ‌کردم و آنی چشم‌هایم را به روی تمامی گذشته، حال و آینده بستم.

من بودم و من بودم و من...

نت‌ها در آغوشم می‌کشیدند، بوی سیگار مثل عطر خوش وطن بود و وجودم سرشار از حس بودن، گویی پناهی یافتم...

در را که باز کردم وقتی که بوی مطبوع سیگار و گرمای درون مأمن مرا با تلنگری کوچک درون ذرات سکرآور شناور کرد، برای لحظه‌ای پس از مدت‌ها حس کردم که هنوز هم زندگی در من جاریست.

و بعد با صدای آشنایی که گفت "الهه است" به خود آمدم...

خزعبلک: "سلام!
حال همه‌ی ما خوب است
ملالی نیست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خیالی دور،
که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گویند
با این همه عمری اگر باقی بود
طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم
که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد و
نه این دلِ ناماندگارِ بی‌درمان!
تا یادم نرفته است بنویسم
حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود
می‌دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه‌ی باز نیامدن است
اما تو لااقل، حتی هر وهله، گاهی، هر از گاهی
ببین انعکاس تبسم رویا
شبیه شمایل شقایق نیست!"

شعر:سید علی صالحی

میدان هروی

dodeh — Sat, 14 Nov 2009 05:58:16 GMT

میدان هروی

آن سوی ایستگاه فعله ها

کودکی بر جدول شکسته ی جاده نشسته

چانه لرزن کوچکش در دست،

مشق های نانوشته ی جریمه اش در باد،

و چشم های خیس درشتش

که پر از خواب صفر و لرز لکنت و

سکوت بی سوال معلم است،

فقط رفتآمد بی نشان هزار پای پیاده را می نگرد:

" نه مردی با اسب آمد و

نه مردی در باران رفت!"

باد می آید

گلوی گرفته چلچله خشک است:

- همشهری، کیهان، اطلاعات

کبریت، کوپن، سیگار و

صحبت بلند بلند چند چوبدار آذری.

آن سوی ایستگاه فعله ها

هنوز خطوط بارانخورده ی لطیفه ی تلخ

بر دیوار باغی دور دیده می شود:

" پیش از رسیدن به پل

مسیر خود را مشخص کنید!"

و بعد شعار هزار ساله ی آرزوئی که آشناست،

و بعد عده ای آشنا که می آیند و می روند.

تیتر درشت تمام روزنامه های صبح

از چیزی شبیه صبح سخن می گوید

تیتر درشت تمام روزنامه های عصر

از چیزی شبیه عصر سخن می گوید

- والعصر، ان الانسان لفی خسر!

هزار خانه از خواب خشت و

یکی خانه از مرمر مرگ.

هورا ... عدالت دهل کوب هی حراج!

طلا، تملق، دروغ

پوند، پژو، لندکروز، کوکا، کراوات،

و چند چراغ شکسته،

و چپاول باد...

هی ساعت مرده بر دوش برجک آجری!

هی ساعت مرده میان شش و هفت پسین!

عقربه های شنگ بی بازگشت تو

وقت کدام لکنت بی خبر

از گریه های مکرر خود بازمانده اند؟

آن سوی ایستگاه فعله ها

بیوه ای سی ساله ای کنار جدول شکسته ی جاده

قدمهای بی مقصد خود را می شمرد،

چه سرمه ای غلیظی!

چه آرایش ناشیانه تندی!

بوی شیر تازه و نفت نیمه سوز و

گلاب مرده می دهد.

تا ازدحام خاموش ایستگاه خط واحد...

راهی نیست،

تاکسی ها می آیند و می روند

اما قمری تنبل شهری

از هیچ ترمز نابهنگامی آشفته نمی شود.

آن سوی ایستگاه فعله ها

رفتگران نارنجی پوش

با سایه سار بلند بیل و

چتر بسته جارویشان دردست،

خسته از دعوت خزانی برگ و باد

به خانه بر می گردند.

آن سوی ایستگاه فعله ها

بیوه ی سی ساله ای با کیف زنانه اش در دست،

چشم انتظار دعوتی نامعلوم

قدمهای بی مقصد خود را

رو به شب شمال می شمرد.

او تنها

مسافر مغموم عصر اولین پنجشنبه پاییز نیست،

اما سرانجام قمری تنبل از ترمز نابهنگام کسی

رو به ساعت مرده بر برجک آجری

آشفته می پرد.

وقتی که رفت،

ساعت بی سوال

همان میان شش و هفت حوصله مرده بود،

وقتی که باز آمد

باز ساعت مرده

بر دوش برجک آجری نگاهش می کرد.

زن... خسته و خاموش

چراغ به چراغ

رو به دلواپسی جنوب بر می گشت،

بوی بستر کهنه و دهان مرده و سیگار زر می داد:

صد گرم گوشت، پنج نان تازه، مشتی برنج و

یک آب نبات کوچک چوبی ....

فقط همین!

و دیگر باد نمی آمد

همه مجبورگان صبور

از پشته ی پلی مشترک عبور کرده بودند،

ایستگاه فعله ها خالی بود

جنازه ی ساعت

بر دوش برجک آجری ... خاموش!

"سید علی صالحی"

کربن:با این شعر روزگاری را گذرانده ام. با سید علی هم همینطور.شعر هایش برایم دنیایی دیگر است.

کربن: دوستان به که ز وی یاد کنند/ دل بی دوست دلی غمگین است

دل و گل!

dodeh — Sun, 08 Nov 2009 07:10:19 GMT

به هوای دوده پستی نوشتم که نشد به این خانه راه یابد و به دنیایی دیگر تبعید شد!

بزرگواری می گفت: "ما قبلا کار دل می کردیم و حالا کار گل". اما من نمی فهمم اگر کار دل خوب است چرا حرف دل را زدن بد است؟!!!! و اگر دلی نوشتن بد است چرا اینهمه سال کار دل کردیم؟!!!

خزعبلک: حالا من و اینهمه تضاد. له شدم!

خزعبلات ذهن پریشان من

dodeh — Sun, 01 Nov 2009 14:26:18 GMT

همهمه نرم مردم در سرم می پیچد، هجاهای گنگ نامفهومی نیز هی در رفت و آمدند! سر در نمی آورم، نه گاهی می فهمم.

از خیابان رد می شوم، نه خیابان از من گذر می کند و بعد زندگی ...

سر در نمی آورم

نام وبلاگی را می بینم "سیندرلای ترشیده" خنده خفه‌ای ... صدای اذان می آید سعی می کنم افکارم را متمرکز کنم، اما هی کلمات غلط تایپ می شوند، می دانم تقصیر من نیست مشکل از این کیبرد چیر چلاق است!

هی هی و هی شغلم را می پرسند می گویم من خ خ خ ... در یک کانون آگهی کار می کنم!

و بعد به آرامی من به گذشته فکر می کنم و نصایحی را اندر اوصاف شغل خوب می شنوم که "این کار که کار نیست" و بعد...

همهمه نرم مردم در سرم می پیچد و باز هم هجاهای گنگ نامفهومی نیز هی در رفت و آمدند! سر در نمی آورم، نه گاهی می فهمم.

به راهم ادامه می دهم، باید کتاب بخرم، حسش نیست، باید درس بخوانم، حوصله ندارم، باید بخندم، سخت است و با دیدن اولین آشنا بزرگترین لبخند مصنوعی را بر لب می نشانم: "سلام..."

تلفن زنگ می خورد، دوستم است، ناراحت است می خواهد درد دل کند، من حالم خوب نیست اما گوش می دهم و دلداری می دهم مثل یک وظیفه همیشگی، ساعتی حرف می زند و من هر از گاهی با جملاتی که واقعا به زور سرهم می کنم سعی می کنم به او آرامش دهم، لحظه خداحافظی دیگر بغض لحظات اول در صدایش نیست و می خندد و به گرمی تشکر می کند که چه آرامشی به جانش ریخته ام، تعجب می کنم و خداحافظ می گویم!

از خیابان رد می شوم، نه خیابان... ویژژژژژژژژژژژژ

یک ماشین با سرعت از کنارم می گذرد و مرد راننده چنان چش غره ای می رود که تمامی افکارم فراموشم می شود.

وباز هم خیابان از من گذر می کند...

کربن: "باز باران می بارد باران برای دلداری م....ا...د....ر...ا...ن می بارد".

خزعبلک: خزعبلات ذهن پریشان مرا زیاد جدی نگیرید پاییز دوستانه در من برگ هایش را می بارد باران رنگانگ برگ قرمز...زرد....سبز...باز باران می بارد!

خزعبلک: نمی دانم چرا این روزها دائم "میدان هروی" سید علی در سرم مثل باد پاییزی می پیچد

،چرخ می زند و چون گردبادی تکانم می دهد.

سپاس!

dodeh — Fri, 23 Oct 2009 21:23:01 GMT

هرچند بودن با من نعمتی برای شما اما به خاطر تمام ثانیه های خوب پنج شنبه ازتون ممنونم.

کربن:این پست برای همه انهاییست که دوستشان دارم.